Kostka białej czekolady

Ta historia ma swój czekoladowy początek. Nie chodzi o taką zwykłą, mleczną czekoladę, lub ciemną z orzechami, ale o białą właśnie! Filozofom sprzed wieków, by się nie przyśnił ten sen, w którym pamięć trzylatka o białej czekoladzie mogłaby sięgnąć granic jego własnego bytu, gdyby tylko zechciał. A tak się właśnie stało. W Tongariro.   

Pauza

Leniwy niedźwiedź zdążył się przebudzić. Poskrobałem palcem po czole a potem przetarłem szybę, by zobaczyć po raz pierwszy w świetle dnia, gdzie zaparkowaliśmy.

W środku kamperka było jeszcze cicho. D. z niezwykle cichą plastycznością ruchów przygotowała kawiarkę. Dwójka kosmonautów wciąż spała, więc w ciszy napijemy się kawy, zanim wszystko się zacznie.

Film o miłości

Tkwiliśmy dość długo w jakimś pudełku. Tak w środku otoczeni jakby tekturowymi ścianami, które przepuszczały tylko słabe odgłosy echa. Echa miejsc, rozmów, zapachów i obrazów, których byliśmy świadkami podczas naszych travelnautowych podróży.  Te podróże, przygody, ta pasja, która towarzyszyła nam przez lata, tliła się gdzieś w najgłębszym zakamarku, prawie wygasła. A bo rachunki, a bo praca, a bo teraz nie możemy...

wtedy padało

Południowa wyspa Nowej Zelandii usłana górami, fiordami i lodowcami zalicza się do jednego z najpiękniejszych miejsc na ziemi. Podczas naszego drugiego dnia pobytu deszcz pokrzyżował nasze plany zdobycia Mt Cook. Nie rozpaczaliśmy z tego powodu zbyt długo. Jak się okazało trasa do Lake Hawea prowadząca przez Lindis Pass nawet w deszczu jest wyjątkowo piękna. A mgła.... a mgła dodawała tylko uroku i malarskiego klimatu. Sami z resztą zobaczcie. 

niebieski basen i lodowiec

Wciąż pijani zapachem powietrza, mieszaniną wilgoci, mchu z mroźną bryzą wodospadu wyszliśmy ze szlaku na parking. Chwilę nam zajęło, zanim z powrotem odnaleźliśmy się w przestrzeni. Wtem podjechał samochód. Za kierownicą chłopak, z boku siedzi dziewczyna. - Byliście zobaczyć Blue Pool? - Byliśmy. - Opłaca się parkować tu samochód, by iść go zobaczyć?- zapytała.

Jeziorko? Jeziorko?

Napięty plan i kilometry do przejechania tego dnia sprawiały, że podczas pierwszych kilkunastu godzin na południowej wyspie nie zobaczyliśmy nic, poza drogą i przesuwającymi się obrazami w szybach samochodu. Oby tylko dotrzeć do miejscowości, przeorganizować się i ruszyć dalej. Mała kosmitka jak na razie jest pod wrażeniem. Ciekawie przysłuchuje się naszym rozmowom i obserwuje jak studiujemy mapę. Tego ranka nauczyła się nowego słowa, w zdrobnieniu: jeziorko. Jeszcze nie wie, co ono oznacza, jeszcze nigdy nie była nad polodowcowym jeziorem...

to piękne miejsce na dom

Zgubiliśmy się w dniu, w którym się poznaliśmy. Od tamtej pory lubimy się gubić wspólnie, a najbardziej w fajnych miejscach...

Ostatni dzień na południowej wyspie był chyba jednym z najintensywniejszych podczas naszej wyprawy. Późnym popołudniem zaczęliśmy myśleć o powrocie w kierunku Christchurch. Jak do tej pory GPS spisywał się nieźle a w schowku mapa była dodatkowym zabezpieczeniem. Wybraliśmy więc nieco dłuższą trasę z mapy, która przebiegała szczytami pobliskich gór. Jednak żadne z nas nie pomyślało, by sprawdzić czy trasa jest odpowiednia dla niewielkiego samochodu osobowego, którym podróżowaliśmy.

wybrzeża północnej wyspy

Przylądek Porywaczy/ Cape Kidnappers

Surowe piękno Tongariro

- Właśnie spełnia się jedno z moich podróżniczych marzeń - powiedziała D., kiedy weszliśmy na gań. Ja nic nie powiedziałem. Nie byłem w stanie. Po kilku godzinach górskiej wspinaczki zimny wiatr prawie przewracał z nóg, jakby chciał przegonić z tej niegościnnej krainy. Siarkowe jeziora, obłoki pary, która zostawia żółtawy osad na kamieniach i zapach diabła... Dotarliśmy do alpejskiego przejścia przez wulkan Tongariro.